• Schipper Ad Mourik: ,,Als ik niet af en toe eens van mijn stoel kom is de boot bij vijf auto's vol.''

    Michel Broekhuizen
  • Het veer Beusichem - Wijk bij Duurstede is een drukke route voor forenzen en ligt nooit stil.

    Michel Broekhuizen
  • Met passen en meten is er ruimte voor achttien voertuigen over drie rijen.

    Michel Broekhuizen

De veren van Rivierenland: Veer Beusichem - Wijk bij Duurstede

In een serie van tien verhalen deinen we mee op evenveel veerponten. Over de Neder-Rijn, de Lek, de Linge, de Waal en de Merwede. De stroming voert ons van oost naar west, naar de overkant en terug. Aan het woord is de schipper: over zijn vak, de wal en het schip. Ieder verhaal heeft twee kanten: de overkant en onze kant.

Michel Broekhuizen

'Zelfs de honden kennen je'

Schippers Ad Mourik en Sjaak van Dommelen aan het woord:

Wat is er bijzonder aan dit veer?

Ad: ,,We zijn 16 uur per dag in touw, 365 dagen per jaar. We liggen nooit stil. Het is altijd druk. Als andere pontjes al gestopt zijn, varen wij door, ongeacht het weer of hoogwater. De pont maar ook de veerstoepen maken het ons mogelijk lang door te gaan. Een sterke stroming en westenwind is wel een dingetje. Er kunnen normaal gesproken drie rijen dik achttien voertuigen mee op deze toch wel smalle pont. Auto's worden wel steeds groter en niet iedereen kan evengoed rijden. Dat levert gaten op. Als je niet af en toe instructies geef zit de pont al vol met vijf auto's. Het veer bestaat al heel wat jaren en is zelfs nog van de Oranjes geweest. In 2007 is het geprivatiseerd en van de gemeente Buren overgenomen door onze werkgever, Ton Paulus Veerbedrijf.''

En aan je vak?

Ad: ,,De baan geeft mij wel regelmaat en rust, zeker na 36 jaar varen op mijn eigen schip. Ik heb sinds mijn veertiende tot mijn vijftigste gevaren met zand en grind, van Duitsland naar Vianen en terug. Dat had ik wel gezien op een gegeven moment. Grapping genoeg kwam ik hier dus al die tijd al langs. Ik vind het heerlijk nog steeds we te kunnen varen, maar nu heb ik meer contact met anderen. En dat niet alleen, je ziet mensen ook groter en ouder worden, iedereen met zijn eigen maniertjes en ritueeltjes. Dat meisje dat nu een vrouw is en kinderen heeft. En die wielrenner die elke keer weer als eerste van de pont wil sprinten.'' Sjaak: ,,Je leert mensen kennen met honden die jóú ook leren kennen. Aan de overkant staan ze al te blaffen en te piepen als je ze zien omdat ze weten dat ze een hondenkoekje krijgen. Niet iedere schipper heeft iets, ze weten bij wie ze moeten zijn.''

Waarom moet je dit veer nemen?

Ad: ,,Hier tref je vooral woon-werkverkeer. Van Tiel richting de rondweg van Houten en dan richting Utrecht. We zitten eigenlijk precies in het midden. De brug van Rhenen is 24 kilometer verderop, de brug van Nieuwegein ook. We liggen centraal, met de A2 en de A27 om de hoek. Er zijn ook niet direct veel bezienswaardigheden aan de overkant. ,,Ik ken de overkant eigenlijk ook niet zo goed'', beaamt Ad woonachtig in Nieuwegein. Sjaak uit Wijk bij Duurstede lacht; voor hem geldt hetzelfde. ,,Het Veerhuis aan de kant van Beusichem is wel goed'', weet Ad. ,,Altijd druk. Hier kun je prima eten, pannenkoeken en zo. Ouders en kinderen komen ervoor naar de overkant. De eigenaar woont ook in Wijk en neemt samen met ons altijd de laatste pont naar 'onze' kant. O ja, ik ben wel eens bij fort Werk aan het Spoel geweest, naar een expositie van een passant. Dat is mooi. Mij zoon woont nu in Culemborg, dus ik zal nu wel vaker aan de overkant te vinden zijn.''