• Cisca ten Hoeve

    John de Pagter

raadspraat

Ooit kom ik terug

Daar zit ik dan. Tussen de verhuisdozen in Utrecht (Zuilen) schrijf ik voorlopig mijn laatste raadspraat. 250 woorden die mijn verdriet moeten verwoorden. Past dat wel?

Verhuizen uit Houten, omdat het niet anders is: een woningtekort voor mensen met een middeninkomen.

Ik dacht dat ik genoeg inschrijfjaren had, maar ik liet geen sociale huurwoning achter, ik heb geen jonge kinderen en ik ben ook nog eens 'alleengaand'. Mijn ex-man bleef in de oude woning achter en ik huurde particulier. Mijn eerste woning was 1200 euro en na een jaar kon de huur worden opgezegd en kreeg ik dankzij een betrokken verhuurder een iets goedkopere woning. Het contract was echter tijdelijk en het was nog steeds te duur. Alle woningen die pasten gingen aan mijn neus voorbij. Doelgroepers en urgenten veelal. Soms waren er maanden geen woningen. De tijd begon te dringen.

Op een gegeven moment moet je wel buiten Houten reageren.

Ik twijfelde, want alles wat ik liefheb woont hier: mijn gezin, mijn co-houderschap hond, mijn moeder, mijn vrienden, mijn paard. Een heel leven heb ik hier opgebouwd. De partij moest ik verlaten, want ik ben geen Houtense meer. En waarom? Omdat de laatste colleges niet geluisterd hebben! Bouw voor middeninkomens! De huizen in Houten zijn te duur!
 

Wat zien we nu in De Kiem van Houten? Dure koopwoningen, terwijl er een schreeuwend tekort is aan huur. Houten Anders! heeft vaak aangegeven dat er versneld gebouwd moet worden: desnoods buiten de Rondweg. Onze kinderen moeten hier kunnen blijven wonen. Wij moeten hier kunnen blijven wonen.

Ik heb u nu verlaten en ik ben mijn inschrijfjaren kwijt.

Toch blijft mijn hart in Houten.

Want alles wat ik liefheb woont daar.

En ooit, ooit kom ik terug.

Het ga u goed, lieve Houtenaren.

Cisca ten Hoeve

ex-Houtenaar