• De route naar de top bracht de klimmers ver boven de wolken.

    Wim Jacobs
  • De "Houtense Alpinisten Club" met hun gids op de top van de Grossglockner.

    Wim Jacobs

Euforie aan de top

HOUTEN Zes Houtense mannen hebben de hoogste berg van Oostenrijk, de Grossglockner, beklommen. Een uitzonderlijke prestatie, aangezien de mannen al in de 60 zijn. Wim Jacobs is één van de mannen en deelt hun verhaal. Jacobs: "Wij kennen elkaar al van jongs af aan en gingen vroeger weleens met onze ouders mee naar de bergen. In 2013 ontstond het idee om gezamenlijk te gaan wandelen en klimmen. Dat zijn we jaarlijks blijven doen, waardoor het dit jaar onze eerste lustrum-tocht is geworden. Het groepje vrienden bestond dit jaar uit: Jan van Bentum, Tom Gademan, Fred van de Vecht, Dick Jacobs, Wim Jacobs en jonkie Ray van der Hulst. Ray is pas 60 terwijl de anderen allemaal 63 jaar oud zijn".

DE MANNEN VAN HAC De mannen noemen zichzelf gekscherend weleens de Houtense Alpinisten Club (HAC) met een heuse secretaresse in de persoon van Trees Goes. Hun leven heeft altijd wel in het teken van sportieve prestatie gestaan. Zo hebben zij vele schaatstochten gereden en hebben sommigen deelgenomen aan de Elfstedentocht. Skeeleren en fietsen stonden ook vaak op het programma. Het beklimmen van zo'n hoge berg is niet iets dat je zomaar even doet, dat vraagt een gedegen voorbereiding. Jacobs: "Om in conditie te komen ging ik 200 kilometer schaatsen, trappen op- en aflopen met een zware rugzak, lange afstand wandelingen maken over de Postbank of de Utrechtse Heuvelrug en trainen bij Body Business. Ik kreeg er in 3 maanden 2,5 kilo spieren bij en verlaagde mijn vetpercentage van 17 naar 13 procent." De mannen van HAC wilden niet alleen de Grossglockner beklimmen, maar eigenlijk de gehele Glockner Runde afleggen. Dat is een zevendaagse tocht met pittige dag etappes van 6 à 7 uur die van berghut naar berghut voert. Jacobs: "Het weer zat ons echter niet mee. Er was op 3 september maar liefst 50 cm sneeuw gevallen en dan mag je om veiligheidsredenen niet van start gaan. Gelukkig hadden we een noodplan en zijn we naar Noord-Italië gereden om daar in de Dolomieten te gaan wandelen en klimmen. Na een paar dagen konden we weer terug naar Oostenrijk en begonnen toen de klim van Grossglockner vanuit Stüdlhütte."

GEVAARLIJK Dat de tocht niet zonder risico's is blijkt wel uit het feit dat er zich soms ongelukken voor doen op de berg. Jacobs: "Bij aankomst zagen we een reddingshelikopter vliegen die een onfortuinlijke alpinist ging ophalen. Het is ook best een gevaarlijke route die soms over gladde, met losse steentjes en sneeuw bedekte paadjes gaat, langs diepe ravijnen. Uit voorzorg mag je de route alleen in groepjes lopen met een gids en word je aan elkaar vastgemaakt met een touw. Dat heeft als voordeel dat je minder snel valt, maar ook het risico van een zogenaamd meesleur-ongeval. Als je dan gaat, ga je met zijn allen. Je loopt ook over een gletsjer waarin zich spleten bevinden. Deze kunnen bedekt zijn met sneeuw waardoor je ze niet ziet. Je kunt dan plotseling in de grond zakken en zonder houvast in de lucht bungelen met een gapend ravijn onder je. Je leven hangt dan letterlijk aan een touwtje en is in handen van je kameraden."

GOEDE GIDSEN Voor de mannen van HAC verliep de tocht gelukkig zonder noemenswaardige problemen. Jacobs: "Dat is deels te danken aan onze goede voorbereiding maar zeker ook aan onze gidsen. Zij doen er alles aan om ons de dag van ons leven te bezorgen. Zij zijn blij gemutst, vakkundig en zorgen voor een optimale veiligheid. Toen de route wat gladder en gevaarlijker werd voorzagen ze ons van valhelmen en stijgijzers. Ook bonden ze het touw vaak vast aan pinnen die aan de rotsen waren bevestigd voor extra zekering."

HEEL ERG HOOG De Grossglockner is 3798 meter hoog. Dat is misschien wat moeilijk voor te stellen, maar hoe hoog dat is weet Jacobs te verbeelden. "Eerst loop en klim je met zijn allen in een dichte mist en ziet alles er grijs uit. Maar dan ga je hoger en hoger en opeens is daar het weidse uitzicht met een strakke blauwe lucht. Op dat moment besef je: we zitten hier boven de wolken! Het is een fantastisch gezicht om de hoogste pieken door het wolkendek te zien steken. Op de top kregen we ook een gevoel van euforie. Fantastisch om mee te maken."

De mannen van HAC zijn nog maar net terug, maar denken al weer na over een volgende uitdaging. Jacobs: "De Mont Blanc moeten we wel voor onze 65e veroveren, en ook de Gran Pardiso staat op ons lijstje."